Muzeum Zamojskie udostępnia wystawy stałe:

„Zamojszczyzna w pradziejach i wczesnym średniowieczu”

„Zamość, Zamoyscy i Ordynacja Zamojska 1580-1939″

„Sztuka ludowa Zamojszczyzny”

Ekspozycja plenerowa /czynna od kwietnia do października/:

„Artyleria i broń pancerna z okresu II wojny światowej”

Wystawy czasowe :

STYCZEŃ – MARZEC 2011r.

„Zabytki techniki codziennego użytku”

Wystawa ze zbiorów muzealnych oraz Lubelskiego Klubu Kolekcjonerów.

MARZEC – MAJ 2011r.

„Ruś znana i nieznana”

MAJ – WRZSIEŃ 2011r.

„Skarb z Głogowa”

MAJ – LIPIEC 2011r.

„Broń dawniej i dziś”
Wystawa ze zbiorów własnych.

CZERWIEC – LIPIEC 2011r.

„WŁOSCY PIONIERZY ABSTRAKCJI GEOMETRYCZNEJ I ICH KONTYNUATORZY”

Wystawa w ramach Festiwalu Kultury Włoskiej „Arte, Cultura, Musca e…”- Zamość 2011.

SIERPIEŃ – WRZESIEŃ 2011r.

III Zamojskie Leśmianowe Biennale Sztuki „Napój cienisty”

WRZESIEŃ 2011r.

Wystawa jubileuszowa – 85. lecie Muzeum Zamojskiego w Zamościu.

LISTOPAD – MARZEC 2012r.

„Noc listopadowa”

Działalność oświatowa

17 – 30 STYCZNIA 2011r.

Ferie zimowe 2011r. – Podróży w czasie z wystawą:
„Zabytki techniki codziennego użytku”.

15 KWIETNIA 2011r.

„Konkurs Wiedzy o Zamościu i Regionie” – XXVI Edycja.
Organizowany dla szkół podstawowych Miasta Zamościa.

MAJ 2011r.

Konkurs z wiedzy o Zamościu oraz plastyczny
Organizowany dla szkół podstawowych Gminy Zamość przy współpracy ze Szkołą Podstawową w Wysokiem.

1 CZERWCA 2011r.

„Historia może bawić”

LISTOPAD 2011r.

VII Międzygimnazjalny Turniej

Inne:

17 KWIETNIA 2011r.

Kiermasz Wielkanocny.

14/15 MAJ 2011r.

„Zamojska Noc Muzeów”

w programie:

godz. 23,00 – Nocne zwiedzanie, „Tajemnicza Twierdza Zamojska”

4 -5 CZERWCA 2011r.

„Jarmark Hetmański – mennica muzealna.”

Pokaz bicia monet, sprzedaż sześciogrosza zamojskiego.

WRZESIEŃ 2011r.

„Europejskie Dni Dziedzictwa”

]]> http://muzeum-zamojskie.pl/3146/feed 0 http://muzeum-zamojskie.pl/3084 http://muzeum-zamojskie.pl/3084#comments Thu, 17 Nov 2011 14:22:24 +0000 admin http://muzeum-zamojskie.pl/?p=3084 NOC LISTOPADOWA

W 181
ROCZNICĘ POWSTANIA LISTOPADOWEGO

1830-1831r.

Zamość w powstaniu listopadowym 1830-1831.

Jak napisał na łamach „Słowa Zamojskiego” z 23 XI 1930 roku, Wacław Tokarz: „Powstanie roku 1830 i 1831 było niewątpliwie najsilniejszą z naszych rozpraw orężnych z Rosją w XVIII i XIX wieku. Wojsko nasze w roku 1831 rozporządzało niezwykle licznemi kadrami, posiadało żołnierza, który już w pierwszej bitwie pod Wawrem o mało, co wbrew swemu dowództwu, nie wyrwał nieprzyjacielowi zwycięstwa i wydobył tak gorące wyrazy uznania z ust mało skłonnego do nich wodza nieprzyjacielskiego. Posiadało wśród oficerów wyższych bądź służących w wojsku czynnie, bądź też zgłaszających się do służby po wybuchu, prawdziwą obfitość talentów, zdolnych do rozwoju w razie dłuższej wojny„. Po upływie 81 lat od napisania tych słów, opinia znakomitego znawcy historii militarnej powstania nie zdewaluowała się. Współcześnie badacze wyrażają podobne opinie, czego dowodem są dyskusje na niedawnych konferencjach naukowych poświęconych powstaniu, a zorganizowanych w 180 rocznicę wybuchu powstania jak i wojny z Rosją w 1831 roku. O takim postrzeganiu powstania autor niniejszych słów mógł się przekonać osobiście. Działo się tak zarówno na konferencji zorganizowanej w warszawskim Muzeum Niepodległości 29 XI 2010 roku, dokładnie w rocznicę wybuchu powstania, jak też rok później na spotkaniach historyków i badaczy epoki powstania listopadowego, mających miejsce w Brodnicy (13-14 X 2011 r.) i ponownie w Warszawie, w Muzeum Niepodległości 19 i 20 X 2011 r. Ta ostatnia konferencja zgromadziła ponad 50 historyków z Polski i zagranicy, którzy przez dwa dni obrad w czterech sekcjach tematycznych, prezentowali rozważali i dyskutowali nad wieloaspektowym obrazem powstania oraz szeregiem zagadnień związanych z recepcją wydarzeń powstańczych na ziemiach polskich i zagranicą. W kontekście tych wydarzeń naukowych, warto podkreślić, że w czasie każdego z nich zwrócono także uwagę na rolę Zamościa i twierdzy zamojskiej w powstaniu listopadowym. Wskazano na istotne znaczenie twierdzy zamojskiej w pierwszych dniach powstania, kiedy akces załogi zamojskiej do powstania, podobnie jak zajęcie przez powstańców twierdzy modlińskiej, niewątpliwie wzmacniał potencjał militarny insurekcji. Podkreślono także rolę Zamościa w gromadzeniu i organizowaniu oddziałów ochotniczych, nieregularnych i partyzanckich powstania, a także w inicjowaniu działań powstańczych na tzw. ziemiach zabranych, pozostających poza granicami Królestwa Kongresowego. Starano się także podkreślić, że dla mieszkańców ziemi zamojskiej, właśnie źródłem tradycji i wspomnień o bohaterach zrywu, utrwalonych w pamięci historycznej przez cały XIX i XX wiek stała się bohaterska obrona twierdzy zamojskiej w 1830-1831 roku, wpisująca się w całości w sławne dzieje militarne Zamościa. Mimo podkreślania niewątpliwych zasług obrońców Zamościa i roli twierdzy oraz skuteczności w realizacji obrony aktywnej, co przekładało się na pełne sukcesy w działaniach zaczepnych przeciwko wojskom rosyjskim blokującym i otaczającym twierdzę zamojską, ponownego przypomnienia w niektórych gremiach naukowych wymagało to, że twierdza zamojska kapitulowała jako ostatni punkt oporu w powstaniu 22 X 1831 roku, i że np. przejście ostatniego korpusu wojska polskiego gen. Macieja Rybińskiego, wraz z większością posłów i senatorów Sejmu powstańczego do Prus, 5 X 1831 r., nie było końcem powstania.

Obrona Zamościa w powstaniu listopadowym stanowi niewątpliwie piękną kartę w dziejach Polski porozbiorowej. Twierdza broniona do ostatniego dnia powstania, skapitulowała jako ostatni punkt oporu. Niepokonana w walce dzięki męstwu obrońców, żołnierzy i ochotników, jak pisano: „wojowników, co po smutnym epilogu powstania listopadowego najdłużej wytrwali z bronią w ręku, składając ją dopiero w chwili, kiedy wysłani delegaci powrócili z wieścią hiobową, że wodzowie z armią przekroczyli granicę Prus (…)”. Twierdza zamojska w latach 1830-1831 spełniła dobrze swoją rolę. Stanowiła silny punkt oporu, mogła przez wiele miesięcy samotnie odpierać rosyjskie ataki i ostrzał artyleryjski, a także pod jej osłoną prowadzono działania zaczepne. Twierdza zamojska oddała duże usługi administracji powstańczej przy reaktywowaniu wojewódzkiej siły zbrojnej, wysyłając m.in. instruktorów dla szkolenia rekrutów. Spełniła dobrze swoje zadania zarówno w okresie pobytu w Zamościu korpusu gen. Dwernickiego (III 1831 r.), jaki i korpusu gen. Chrzanowskiego (IV-V 1831 r.), znalazły one w twierdzy nie tylko bezpieczne schronienie, ale także realną możliwość reorganizacji i uzupełnień. Również podjęcie próby organizacji pospolitego ruszenia na Zamojszczyźnie w sierpniu 1831 r. stało się możliwe tylko dzięki pomocy udzielonej przez komendanta twierdzy gen. Jana Krysińskiego. Wysiłek powstańczy i związane z nim oblężenie twierdzy, przyniosły jednak dla miasta niekorzystne zjawiska, zniszczeniu lub poważnej dewastacji uległy wszystkie przedmieścia oraz większość okolicznych wsi i folwarków. Okres bezpośrednio po powstaniu to dla Zamościa czas gospodarczej i demograficznej stagnacji. Po upadku powstania w twierdzy zamojskiej ulokowano stały garnizon rosyjski liczący ok. 2000 żołnierzy. W kazamatach i innych obiektach fortecznych umieszczono ponownie więźniów, przywracając Zamościowi status twierdzy-wiezienia, jak w czasach przed powstaniem. Po roku 1831 Rosjanie traktowali Zamość także nadal jako twierdzę, widząc w niej rosyjski punkt oporu na wypadek kolejnego powstania oraz jedną z fortec zabezpieczającą granicę z Austrią. Z biegiem czasu Zamość otrzymał również w nomenklaturze rosyjskiej, status ciężkiego więzienia warownego.

Dr Jacek Feduszka

Wystawa czynna do 31 marca 2012r. w salach  wystawowych Muzeum Zamojskiego w Zamościu ul. Ormiańska 24

Jubileusz 85-lecia powołania w Zamościu placówki muzealnej to okazja do podsumowania jej działalności i zaprezentowania dorobku, o czym można przekonać się zwiedzając okolicznościową wystawę udostępnioną w siedzibie Muzeum w Kamienicy pod Małżeństwem przy ul. Ormiańskiej 24.

Wystawa czynna do końca  2011r.

Pierwsze ustalenia dotyczące powołania muzeum w Zamościu zapadły pod koniec 1924 lub w pierwszej połowie 1925 roku, w rozmowach z władzami samorządowymi powiatu.

17 września 1926 roku uchwałą podjętą na plenarnym posiedzeniu Sejmiku Zamojskiego powołano oficjalnie do życia Muzeum Ziemi Zamojskiej. Nastąpiło to po wystąpieniu przewodniczącego Komisji Oświatowej Wydziału Powiatowego, Juliana Wyszyńskiego, który wyjaśnił sens jego istnienia i zaapelował o gromadzenie eksponatów. Dokonano wówczas wyboru Komisji Muzealnej i uchwalono statut. W skład Komisji Muzeum Ziemi Zamojskiej, która w imieniu sejmiku miała sprawować nadzór nad nowo powstałą placówką weszli: Tomasz Czerniecki, Zygmunt Klukowski, Kazimierz Lewicki, Henryk Rosinski i Julian Wyszyński.

Michał Pieszko,  Zygmunt Klukowski,  Henryk Rosiński

Najwięcej inicjatywy w jego organizacji wykazał dr Zygmunt Klukowski, który przekazał większość zebranych przez siebie eksponatów (przedmioty z dziedziny sztuki ludowej, rzemiosła, numizmatyki, geologii i archeologii). Mieściło się w Sejmikowym Domu Ludowym – obecnym kościele franciszkanów. Wydział Powiatowy oddał jednak 9 marca 1933 r. lokal na Kasę Komunalną, a eksponaty przeniesiono do gimnazjum męskiego.

Sejmikowy Domu Ludowy – pierwsza siedziba Muzeum Ziemi Zamojskiej

1926r. Muzeum  w budynku dawnego kościoła Franciszkanów
fot. J.Strzyżowski – ze zbiorów Archiwum Państwowego w Zamościu

14 XII 1936 roku powstało Muzeum Regionalne PTK z działem historycznym, etnograficznym, przyrodniczym i graficznym, liczące w 1938 roku 1548 eksponatów. Kustoszem został Michał Marian Pieszko, będąc jednocześnie kierownikiem sekcji muzealnej PTK, a od 1939 roku Władysław Kabat, który funkcję tę sprawował także w czasie okupacji niemieckiej. Muzeum mieściło się w Ratuszu, w trzech salach oficyny ratuszowej. Czynne było w niedziele i czwartki. W 1942 roku Niemcy przenieśli muzeum do odnowionej kamienicy przy ul. Ormiańskiej 26 (Kamienica Bartoszewiczowska). Pomiędzy październikiem 1942 a kwietniem 1943 roku, w owianej konspiracyjną tajemnicą atmosferze, do muzeum trafiły zbiory po zmarłym w obozie koncentracyjnym Henryku Rosińskim. W muzeum przechowywano także zbiory gimnazjalne oraz cenniejsze archiwa miejskie. Po wojnie, 2 maja 1945 roku muzeum ponownie otwarto, jako Muzeum Ziemi Zamojskiej wraz z ekspozycją w kojcu parkowym i na Rotundzie.

1 stycznia 1950 roku Muzeum Ziemi Zamojskiej zostało upaństwowione. Od tego czasu znalazło się w nowej strukturze organizacyjnej. Administracyjnie i finansowo podlegało Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Zamościu, natomiast pod względem merytorycznym – Muzeum Lubelskiemu w Lublinie.

   Dzieje cywilizacji w obrazach J. Matejki -1948r     Wystawa etnograficzna w 1953r.

Stan taki trwał do 1 lipca 1975 roku, kiedy to, w wyniku utworzenia województwa zamojskiego, zostało powołane Muzeum Okręgowe. Powstało w wyniku połączenia Muzeum Ziemi Zamojskiej z trzema muzeami regionalnymi: Muzeum Rzemiosł Ludowych w Biłgoraju, Muzeum im. Stanisława Staszica w Hrubieszowie i Muzeum im. Janusza Petera w Tomaszowie Lubelskim, które pozostały na prawach oddziałów.

W 1980 r. rozpoczęto organizację Oddziału – Muzeum Barwy i Oręża w zamojskim Arsenale, które udostępniono w 1984 roku.

W wyniku reformy administracyjnej od 1 stycznia 1999 r. Muzeum funkcjonuje jako samorządowa instytucja kultury, dla której organizatorem jest Urząd Miasta w Zamościu.

Od początku funkcjonowania do zbiorów muzealnych trafiło ponad 40 tysięcy eksponatów z różnych dziedzin. Zaprezentowano je na około 600 wystawach o różnej tematyce, we własnej siedzibie oraz w innych placówkach muzealnych w kraju i za granicą. w ostatnich 15-tu latach Muzeum Zamojskie i Oddział w Arsenale zwiedziło ponad 880 tyś. osób.

Działalność placówki to również szeroko zakrojone programy badawcze, konserwacja zgromadzonych zbiorów a także wydawnicza – liczba wydawnictw przekroczyła już 100 pozycji.

Jubileusz 85-lecia powołania w Zamościu placówki muzealnej to okazja do podsumowania jej działalności i zaprezentowania dorobku, o czym można przekonać się zwiedzając okolicznościową wystawę udostępnioną w siedzibie Muzeum w Kamienicy pod Małżeństwem przy ul. Ormiańskiej 24.

5. sierpnia 2011r.  odbył się w salach wystawowych Muzeum Zamojskiego  w Zamościu wernisaż biennale sztuki inspirowanej poezją Bolesława Leśmiana, w tym roku tomem wierszy „Napój cienisty”. Swoje prace wystawiło 25 artystów.

Organizatorem wystawy jest Zamojskie Towarzystwo „Renesans” oraz Muzeum Zamojskie.

Honorowy patronat nad wystawą po raz kolejny pełni Prezydent Miasta Zamościa Marcin Zamoyski.

W wystawie udział biorą: Jagoda Adamus, Katarzyna Handzlik-Bąk, Krzysztof Bąk, Eugeniusz Delekta, Bogusław Bodes, Joanna Brześcińska-Riccio, Magdalena Cybulska, Lili Fijałkowska,Elżbieta Gnyp,Wiesław Fijałkowski, Jan Grodek, Zofia Kosiorek-Poździk, Jadwiga Janus, Sabina Lonty, Darek Łukasik, Franciszek Maśluszczak, Giovanni Mazzi, Dariusz Mlącki, Magdalena Pastuszak, Włodzimierz Pastuszak, Janusz Popławski, Alina Sibera, Stanisław Stach, Barbara Szubińska.

Kuratorem wystawy jet Elżbieta Gnyp – artystka malarka, publicystka, animator kultury i prezes Towarzystwa „Renesans”.

Wystawa czynna do 31 października 2011r.

ARTE, CULTURA, MUSICA E..

ZAMOŚĆ, 10 – 12 czerwca 2011

PIĄTEK 10 CZERWCA

RYNEK WIELKI

ZAMOJSKA ARLEKINADA 2011 – BAL NA DWORZE ZAMOYSKIEGO

godz. 19.00 – 21.00

Działania artystyczne z udziałem publiczności – nauka tańców dworskich,

konkurs na najciekawszą maskę, malowanie twarzy

godz. 21.00 – 22.00

Widowisko Artystyczne

w wykonaniu

Zespołu Pieśni i Tańca „Zamojszczyzna”

Teatru Gry i Ludzie

Grupy Utopia

Zespołu Tańca Dworskiego „Gratia Iuvenis”

Reżyseria: Jolanta Kalinowska – Obst

Muzyka: Zespół Muzyki Dawnej „Capella all` Antico”

SOBOTA 11 CZERWCA

MUZEUM ZAMOJSKIE
godz. 14.00

Otwarcie wystawy:

„WŁOSCY PIONIERZY ABSTRAKCJI GEOMTERYCZNEJ I ICH KONTYNUATORZY”
ze zbiorów Galerii 72 Muzeum Ziemi Chełmskiej

GALERIA FOTOGRAFII „RATUSZ”

godz. 14.30

Otwarcie wystawy

„WŁOCHY W FOTOGRAFII”

RYNEK WIELKI

godz. 21.00

„WŁOSKA NOC OPEROWA”

Wystąpią

Tenorzy

CHRISTIAN POLUS

ARIUSZ STACHURA

TADEUSZ SZLENKIER

ADAM ZDUNIKOWSKI

CHÓR AKADEMICKI UNIWERSYTETU MEDYCZNEGO W LUBLINIE

pod dyrekcją

MONIKI MIELKO

GRUPA TANECZNA – UCZNIOWIE OGÓLNOKSZTAŁCĄCEJ SZKOŁY BALETOWEJ

IM. ROMANA TURCZYNOWICZA W WARSZAWIE

ORKIESTRA SYMFONICZNA im. KAROLA NAMYSŁOWSKIEGO

pod dyrekcją

TADEUSZA WICHERKA

NIEDZIELA 12 CZERWCA

RYNEK WIELKI

godz. 21.00

KONCERT MUZYKI POP

Wystąpią

RICARDO DOPPIO – śpiew, gitara

Carlo Bianci – gitara basowa

Antonio Cerqua – pekrusja

Carlos Enrique Sarmi Gonzales – gitara

ORKIESTRA SYMFONICZNA IM. KAROLA NAMYSŁOWSKIEGO

pod dyrekcją

Tadeusza Wicherka

WYDARZENIA TOWARZYSZĄCE

8 CZERWCA – 8 LIPCA

KSIĄŻNICA ZAMOJSKA

„PODRÓŻE PO LITERATURZE WŁOSKIEJ”

wystawa ze zbiorów własnych

SOBOTA 11 CZERWCA

RESTAURACJA „CORNER PUB”

godz. 17.00 – 21.00

PREZENTACJA DAŃ KUCHNI WŁOSKIEJ

RESTAURACJA „BRAMA”

godz. 16.00

„KAWA JAKO NIEODŁĄCZNY ELEMENT KULTURY WŁOSKIEJ”

POKAZ LATTE ART

(sztuka malowania kawy mlekiem)

godz. 19.30

„WSZYSTKO O KAWIE”

PRELEKCJA KRZYSZTOFA SZKUTNIKA

SOBOTA – NIEDZIELA

11/12 CZERWCA

RYNEK WIELKI

godz. 12.00 – 19.00

DEGUSTACJA KAWY Z WŁOSKICH PALARNI VEGNANO I CARRARO

RĘCZNA BROŃ PALNA XVII-XX w.

Ręczna broń palna pojawiła się w Europie w XIV wieku, ale sprawnym narzędziem wojny stała się w XVI i XII w. Do połowy XIX w. dominującą była odprzodowa (ładowana od wylotu lufy), gładkolufowa i jednostrzałowa.
Postęp polegał na lepszej technologii produkcji broni i jej standaryzacji oraz na wprowadzaniu nowych konstrukcji zamków.

ZAMEK:

Urządzenie do odpalania ładunku prochowego w lufie, jego eksplozja wyrzucała z niej pocisk (kulę).Znajdował się przy komorze nabojowej (tylna część lufy). Zamek był połączony z mechanizmem spustowym.

AMUNICJA:

Na przełomie XVI i XVII w. strzelec miał odmierzone ładunki prochowe w drewnianych pojemnikach zawieszonych na bandolierze (pasie przewieszonym przez pierś).Kule znajdowały się w sakwie, proch na podsypkę na panewkę w prochownicy.
Na przełomie XVII i XVIII w. weszła w użycie amunicja w której ładunek prochowy, kula i proch na podsypkę, potrzebne da oddania jednego strzału były umieszczone w pojedynczym papierowym opakowaniu.
Broń odtylcowa gwintowana z zamkami iglicowymi weszła w powszechne użycie w czołowych armiach europejskich w latach 60-tych XIX w. Była to na początku broń jednostrzałowa. W końcu XIX w. zastąpiła ją broń powtarzalna z magazynkiem na kilka nabojów. Tego typu broń wymagała zespolonej amunicji. Ostatecznie powszechnie zastosowano nabój zespolony z metalową łuską, łączący pocisk ładunek miotający i ładunek inicjujący (spłonkę). W latach 80-tych XIX w. do produkcji amunicji zaczęto używać prochu bezdymnego.

BROŃ PALNA PIERWSZEJ POŁOWY XX WIEKU

Wprowadzone w końcu XX wieku konstrukcje karabinów powtarzalnych były tak udane, że stały się podstawowym uzbrojeniem żołnierza w czasie dwóch wojen światowych i dość długo po zakończeniu II wojny. Najpopularniejszym modelem tej broni był Mauser wz.1898 produkowany w wielu krajach w tym w Polsce okresie międzywojennym.
Karabiny samopowtarzalne ( wymagające do oddania nastopnego strzału tylko naciśnięcia spustu) pojawiły się w czasie I wojny lecz w obu wojnach światowych były używane w niewielkich ilościach. Masowo do uzbrojenia weszły w drugiej połowie XX wieku.
Pod koniec pierwszej wojny światowej pojawiła się indywidualna broń automatyczna (umożliwiająca oddanie serii strzałów)- pistolety maszynowe. Były przydatne do walki na małych odległościach. Duże ich ilości produkowano w czasie II wojny światowej (np. MP 40, PPsz) wz.41 Sten).
Pierwszym modelem broni łączącym zalety karabinu maszynowego był niemiecki karabinek automatyczny Sturmgewehr 43 użyty w końcu w końcu wojny. Tego typu broń zdobyła wielka popularność po II wojnie (np. kbk AK).

PISTOLETY I REWOLWERY

Krótka broń palna ze względu na ograniczona donośność i celność zawsze była traktowana jako broń drugorzędna. Pojawiła się w Europie w XVI w. W XVII w. pistolety z zamkami kołowymi były głównie bronią kawalerii. Pistolety do połowy XIX w. to broń jednostrzałowa, odprzodowa, zmiany w ich konstrukcji dotyczyły głównie zamka (kolejno: kołowy, skałkowy, kapiszonowy). Skuteczniejsza bronią krótką okazały się rewolwery, wprowadzane na uzbrojenie od połowy XIX w. Stały się podstawową bronią krótka do końca I wojny światowej. Stopniowo zostały wyparte przez pistolety samopowtarzalne, które dominują do dziś.

Spośród 32 wystaw zgłoszonych w tej kategorii wystawa zrealizowana przez Muzeum Zamojskie pt. „Ars Armeniaca. Sztuka ormiańska ze zbiorów polskich i ukraińskich”  znalazła się na II miejscu, ustępując jedynie Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha w Krakowie.

Wręczenie nagród odbyło się w dniu 18 maja 2011 r. w Muzeum Okręgowym w Toruniu.

• Kategoria A. wystawy sztuki (stałe i czasowe)

  • LAUREAT: Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha za wystawę „Martwa natura z japońską laleczką”

  • NOMINACJE:

    • Muzeum Zamojskie w Zamościu – za wystawę „Ars Armeniaca. Sztuka ormiańska ze zbiorów polskich i ukraińskich”

    • Muzeum Narodowe w Gdańsku – za  wystawę „Van Eyck – Memling – Brueghel. Arcydzieła malarstwa z kolekcji Muzeum Narodowego Brukenthala w Sibiu”

    • Muzeum Okręgowe w Koninie – za wystawę „Bracia Łopieńscy. Polska sztuka dekoracyjna XIX-XX wieku”

Zamojska Noc Muzeów -  wydarzenie, na które zaprasza

MIŁOŚNIKÓW historii, sztuki, muzyki kameralnej

Muzeum Zamojskie w Zamościu

Koło Przewodników PTTK w Zamościu

Zamojskie Bractwo Rycerskie

Muzeum Zamojskie , Ormiańska 24,

14/15 maja 2011 roku

wstęp wolny

17.00 – 20.00

przewodnicy muzealni w ubiorach historycznych zaprezentują ekspozycje:

„Zamojszczyzna w pradziejach i wczesnym średniowieczu„

„Zamość, Zamoyscy i Ordynacja Zamojska 1580 – 1939″

„Sztuka ludowa Zamojszczyzny”

20.00 – 21.00

Prezentacja nowo otwartych wystaw czasowych

„Skarb z Głogowa”,

„Ruś znana i nieznana”

21.00 -  21.40 / sala koncertowa Muzeum/

Koncert Chóru Ziemi Zamojskiej „Contra” pod dyrygenturą

Anny Cios

oraz impresje muzyczne w wykonaniu: Kamili Kondraciuk, Magdaleny Głąb,

Karoliny Kondraciuk, Aleksandry Łysiak

23.00

nocne zwiedzanie „Tajemnicza Twierdza Zamojska”, przewodnicy z Zamojskiego Koła Przewodników PTTK oprowadzają grupy w asyście Zamojskiego Bractwa Rycerskiego

Zapraszamy

Fotoalbum  Zamojskiej Nocy Muzeów 2011

Znalezisko i jego zawartość.

Skarb z Głogowa jest jednym z najwspanialszych skarbów monet z (XI)-XII-XIII wieku w Polsce i Europie. Znalezisko odkryto przypadkowo 23 października 1987 roku, kiedy dwaj mieszkańcy Głogowa, pracujący na terenie ogródków działkowych „Wenecja” na osiedlu Piastów Śląskich w Głogowie, natrafili na kilkadziesiąt starych monet. O swoim odkryciu powiadomili Dyrektora Muzeum Archeologiczno-Historycznego w Głogowie mgr Leszka Lenarczyka. Na miejsce odkrycia przyjechali archeolodzy: Zenon Hendel, Wacław Pogorzelisk i Krzysztof Czapla. Wówczas okazało się, że w ziemi zalegała ogromna ilość starych monet. Zostały one zabezpieczone i przewiezione do głogowskiego muzeum. Po przeliczeniu okazało się, że w odkrytym skarbie znajdowało się w sumie 20 638 starych monet, kilka tysięcy ich fragmentów oraz siedem sztabek i jedna bryłka srebra. Udało się również zabezpieczyć kilka (łącznie 10) drewnianych klepek z naczynia, w którym monety zostały ukryte.

Pod względem liczby monet skarb z Głogowa jest również jednym z największych w Polsce i Europie. Jego dokładną analizę przeprowadzili prof. Stanisław Suchodolski (UW), redaktor naczelny „Wiadomości Numizmatycznych” wraz z ówczesnym pracownikiem muzeum mgr Zbigniewem Wilczewskim. Ustalili oni, że monety pochodzą z XII oraz z początków XIII wieku. Łączna waga skarbu przed konserwacją to: 6884,742 g, z czego waga monet wynosi 6065,472 g, nie licząc sztabek srebra, które ważą odpowiednio: 201,76;  187,75;  121,99;  112,77 (z przytwierdzonymi 4 monetami); 110,9;  73,3;  4,29; oraz bryłka (grudka) srebra o wadze 2,74 g. Skarb z Głogowa był pierwotnie jeszcze większy, jednak dużą część monet zrabowano jeszcze przed przybyciem archeologów na miejsce odkrycia. Zaginionych monet mogło być nawet kilka tysięcy. Zostały one sprzedane prywatnym kolekcjonerom z Polski i zagranicy oraz pojawiły się one na aukcjach numizmatycznych. Część z tych monet zakupiona została przez muzea m.in. w Warszawie, Łodzi i Wrocławiu.

Ukryte w ramach skarbu z Głogowa, srebro ważyło, prawie 7 kg, co stanowiło odpowiednik ok. 34 grzywien srebra w średniowieczu. Była to w owym czasie znaczna suma, za którą można było nabyć jedną wieś lub kilkadziesiąt sztuk bydła….

(Wystawa czynna w salach Muzeum Zamojskiego do 17 września 2011)

czytaj więcej:
Skarb z Głogowa (pdf)

Fotoalbum z wystawy