Pierwszy „cytat” z Matejki - Adam Poniński ze Szczęsnym Potockim Centralny fragment obrazu z dodaną lożą  Drugi „cytat” z Matejki - Franciszek Salezy Potocki, Michał Fryderyk Czartoryski i brat króla Michał Jerzy Poniatowski

Muzeum Zamojskie zaprasza na prezentację obrazu
„Rejtan wg Matejki” - Georga Fischhofa.
Obraz można oglądać w dniach:
wtorek - niedziela w godz. od 900 do 1600.

  •    Wydawnictwa   

     

    „90 lat Muzeum w Zamościu”
    Zamość 2017
    Pod redakcją
    Andrzeja Urbańskiego

     

     

     

    l1

    OPIS WYDAWNICTWA

     

    90 LAT MUZEUM W ZAMOŚCIU

    Dziewięćdziesiąt lat istnienia zamojskiego muzeum w pejzażu miasta to historia kilku epok. Od chwili budowania od podstaw państwowości po odzyskaniu niepodległości powołano do życia w kraju wiele instytucji kulturalnych, w tym naszą. W zmieniającej się rzeczywistości placówka muzealna funkcjonowała w Zamościu z krótkimi przerwami od roku 1926, kiedy to na plenarnym posiedzeniu Sejmiku Powiatowego powołano Komisję Muzealną, której zadaniem było zorganizowanie Muzeum Ziemi Zamojskiej. Jednym z podstawowych zadań każdej placówki muzealnej jest pozyskiwanie i gromadzenie pamiątek przeszłości celem ich zachowania dla potomnych. Pierwsze zgromadzone zbiory zostały ulokowane w Domu Sejmikowym, w dawnym kościele oo. Franciszkanów. po kilku latach działalność muzeum została zawieszona, zaś zbiory uległy częściowemu rozproszeniu.

    Wstęp

     

    stars

     

    —————————————————————–

    „Wieś Lubelska w fotografiach końca XIX – 1. połowy XX wieku”
    Zamość 2017
    Recenzent:
    dr Agata Stanisz
    Organizacja Sympozjum i redakcja naukowa:
    Piotr Kondraciuk
    Współpraca organizacyjna i konsultacja:
    Elżbieta Piskorz-Branekova
    Instytucje wspomagające:
    Stowarzyszenie Twórców Ludowych oddział Zamość
    Polskie Towarzystwo Ludoznawcze oddział Lublin
    Zamojskie Towarzystwo Fotograficzne

     

    Spis treści
    Wstęp
     
    stars

    —————————————————————–

    „Tajemnica otwartej twierdzy. Pan Solcio w poszukiwaniu klucza do zamojskich bram”
    Zamość 2017
    Tekst i koncepcja:
    Izabela Wineiwicz – Cybulska
    Oprawa graficzna i ilustracje:
    Dorota Orlof

     

    l1

    Książkę wydano przy wsparciu budżetu miasta Zamość.

     

    OPIS WYDAWNICTWA

     

    „Tajemnica otwartej twierdzy. Pan Solcio w poszukiwaniu klucza do zamojskich bram”

    Młody Czytelniku, wraz z duchem poety, unieś się nad Zamościem. Pomogą Ci w tym bohaterowie z Ombrelandii – Panna Solcio, Pan Icuś i Pan Bolcio. Możesz zaprzyjaźnić się z nimi. Pan Parasol Bolcio pozwoli poznać bliżej poetę Bolesława Leśmiana, a Pan Icuś zachęci do spotkania z pisarzem Icchakiem Perecem.
    Może usłyszysz wesołe nuty ostałe na parasolach innych artystów związanych z miastem – Karola Namysłowskiego czy Marka Grechuty. A może poczujesz także obecność wielu ważnych historycznych postaci jak Bernardo Morando czy Jan Zamoyski i jego rodzina. Zobaczysz, że miasto za każdym razem odsłoni przed Tobą nowe tajemnice.
    Jeśli chcesz poznać dokładnie zarówno ludzi związanych z tym magicznym miejscem jak i najważniejsze zabytki, a także zrozumieć trudne pojęcia zwłaszcza z dziedziny architektury, zajrzyj na koniec książki – do Alfabeciaka Zamojskiego, przygotowanego specjalnie dla Ciebie – tu znajdziesz nie tylko objaśnienia do wszystkich słów  wyróżnionych w tekście, ale także wiele innych pojęć, które przydadzą się nie tylko w czasie zwiedzania Zamościa.
    Niech leśmianowa „ścieżka złotobrzeszka” i „struga złotosmuga” prowadzą Cię do jedynego w swoim rodzaju miasta arkad i aniołów, parasoli i ptaków unoszących się wraz z dźwiękiem hejnału nad zamojskim Rynkiem – do miejsca dziwnych zdarzeń i wyjątkowych historii.
    stars

     

    —————————————————————–

    Tradycyjne stroje i zdobienia z okolic Biłgoraja i Tarnogrodu”
    Zamość 2013
    Koordynacja projektu i redakcja naukowa:
    Piotr Kondraciuk
    Opracowanie tekstów, noty katalogowe, rysunki haftów, wybór ilustracji:
    Elżbieta Piskorz-Branekova

     

     

     

    l1

     

    Zadanie realizowane w ramach programu/priorytetu:
    Dziedzictwo kulturowe/Kultura ludowa

     

    OPIS WYDAWNICTWA

     

    „Tradycyjne stroje i zdobienia z okolic Biłgoraja i Tarnogrodu”

     

    Obszar, na którym noszono strój zwany biłgorajskim, a niekiedy także biłgorajsko – tarnogrodzkim, położony jest na Lubelszczyźnie. Nazwę biłgorajsko-tarnogrodzki wprowadziła po raz pierwszy do literatury przedmiotu Barbara Kaznowska1 na określenie tak naprawdę dwóch ubiorów, które łączył głównie obszar występowania. Pierwszy człon tego określenia dotyczy odzieży noszonej przez ludność wiejską we wsiach leżących wokół Biłgoraja i Tarnogrodu. Drugi – ubioru głównie mieszczek z tych miast2, jako że tamtejsi mężczyźni przestali używać tradycyjnej odzieży powszechnie już w drugiej połowie XIX wieku. Fundamentalny i wielki wpływ na różnorodność tych ubiorów miał fakt, że mieszkańcy miast, szczególnie Biłgoraja, trudnili się dochodowym rzemiosłem – sitarstwem. Byli więc, w porównaniu z mieszkańcami wsi bardzo zamożni, co miało wielki wpływ na używaną przez nich odzież.
    W niniejszym opracowaniu ograniczę się wyłącznie do omówienia ubioru noszonego przez ludność wiejską i będę używała konsekwentnie na jej określenie miana strój biłgorajski. W związku z tym założeniem w notkach katalogowych w sposób świadomy zostały pominięte gorsety i żupany zdobione galonami ze złotych nitek, czyli elementy reprezentatywne wyłącznie dla odzieży przywdziewanej w Biłgoraju i Tarnogrodzie.
    Ubiór regionu biłgorajskiego został „odkryty” przez badaczy dosyć późno. Pierwsza i jak dotychczas największa publikacja, poświęcona tylko jemu, została wydana w 1958 roku w ramach Atlasów Polskich Strojów Ludowych, a jej autorką jest Barbara Kaznowska. Przed nią pisali o nim krótko w 1954 Janusz Świeży i Janina Przeworska. Ponadto Janusz Świeży poświęcił mu sporo uwagi w ramach opisu sposobu przystrajania głów na Lubelszczyźnie. W publikacjach wydawanych później pisze się o nim jako o jednym ze strojów polskich lub lapidarnie się go omawia w przypadku opisu sztuki ludowej regionu biłgorajskiego. Nie zamieszczano też niestety przedstawiającej go ikonografii w wydawnictwach XIX- i XX – wiecznych. Najstarsza, którą udało mi się odnaleźć, została opublikowana w 1906 roku9, a następna dopiero w 1938…..
     1.Strój Biłgorajski wstęp(pdf),
    2.Stroje męskie(pdf 20,1 MB)
    3.Stroje kobiece(pdf 46,9 MB )
    4.Hafty biłgorajskie(pdf)
    5.Bibliografia(pdf)
    6.Słownik terminów ogólnych. Tkaniny, terminy tkackie, kroje strojów.(pdf)
    7.Rodzaje ściegów(pdf)
    8.Katalog elementów stroju(pdf)
    9.Hafty tradycyjne(pdf)

     

     

     

    stars

     

    —————————————————————–

    okladka_wpis

       

    Od Horodła do Horodła (1413-2013)
    Unia horodelska – dzieje i pamięć. Katalog wystawy.
    Wystawa Muzeum Zamojskiego w Zamościu i Muzeum Historii Polski.
    Zamość 2013
    Redakcja naukowa książki:
    Igor Kąkolewski, Piotr Kondraciuk, Michał Kopczyński
    Kuratorzy wystawy:
    Piotr Kondraciuk, Igor Kąkolewski

     

    l1

     
    Dofinansowano ze środków
    Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego i Miasta Zamość
    Honorowy patronat
    Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej   Bronisława Komorowskiego

     

    OPIS WYDAWNICTWA

    Od Horodła do Horodła (1413-2013)
    Unia horodelska – dzieje i pamięć

     

    Unia w Horodle – wystawa po 600 latach
    Rocznice ważnych wydarzeń historycznych są inspiracją do ich upamiętnienia w różny sposób. W roku 2013 przypomnieliśmy w Muzeum Zamojskim 600. rocznicę przyjęcia w Horodle nad Bugiem unii polsko-litewskiej – doniosłego aktu, ważnego dla obu narodów i państw, mającego swoje konsekwencje dla kolejnych pokoleń Polaków i Litwinów, jak również dla sąsiednich narodów. Wcześniejsze, dobre doświadczenia współpracy z Muzeum Historii Polski w Warszawie skłoniły nas do podjęcia realizacji kolejnego przedsięwzięcia wystawienniczego „Od Horodła do Horodła. Unia horodelska: dzieje i pamięć (1413?2013)”.
    Warto przypomnieć przygotowaną wspólnie w 2012 roku na Zamku Królewskim w Warszawie wystawę „Pod wspólnym niebem. Rzeczpospolita wielu narodów, wyznań, kultur (XVII-XVIII w.)”, która wzbudziła wielkie zainteresowanie zwiedzających. Obie wystawy objął honorowym patronatem Prezydent Rzeczpospolitej Pan Bronisław Komorowski.
    W salach Muzeum Zamojskiego udało nam się zaprezentować bezcenne eksponaty i pamiątki związane z unią horodelską, jak również ukazujące tradycję tego wydarzenia kultywowaną przez kolejne pokolenia, szczególnie w okresie zaborów. Chciałbym serdecznie podziękować Dyrektorom instytucji z Polski i Ukrainy, które udostępniły swoje unikalne częstokroć zbiory; od oryginalnych dokumentów pergaminowych, druków, ikonografii po różnego rodzaju pamiątki z okresu XIX i XX wieku świadczące o trwałej pamięci o unii horodelskie w świadomości potomnych. Słowa podziękowania kieruję do dyrektora Muzeum Historii Polski Roberta Kostro i grona pracowników z prof. Igorem Kąkolewskim na czele oraz dra Piotra Kondraciuka i pracowników naszego Muzeum, bowiem bez ich zaangażowania i pracy trudno byłoby zrealizować to przedsięwzięcie. Realizacja wystawy była możliwa dzięki wsparciu finansowemu ze strony Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu Dziedzictwo Kulturowe ? Wspieranie działań muzealnych oraz Prezydenta Miasta Zamość, za co składam serdeczne podziękowania. Do szerokiej promocji 600. rocznicy unii horodelskiej w istotny sposób przyczyniła się prezentacja plenerowej wersji ekspozycji w Zamościu, Horodle, Warszawie i Hrubieszowie, z którą zapoznało się wielu mieszkańców tych miast i turystów. Należy podkreślić, że obok upamiętnienia rocznicy unii w postaci wystawy, w Zamościu odbyła się międzynarodowa konferencja naukowa: „Unia w Horodle na tle stosunków polsko-litewskich od Krewa…..”
    czytaj więcej:
    Od Horodła do Horodła – Katalog wystawy(pdf)
     

    Strony: 1 2 3