Pierwszy „cytat” z Matejki - Adam Poniński ze Szczęsnym Potockim Centralny fragment obrazu z dodaną lożą  Drugi „cytat” z Matejki - Franciszek Salezy Potocki, Michał Fryderyk Czartoryski i brat króla Michał Jerzy Poniatowski

Muzeum Zamojskie zaprasza na prezentację obrazu
„Rejtan wg Matejki” - Georga Fischhofa.
Obraz można oglądać w dniach:
wtorek - niedziela w godz. od 900 do 1600

  •    Wydawnictwa   

    tradycyjny_stroj_bilgorajski_okladkaTradycyjne stroje i zdobienia z okolic Biłgoraja i Tarnogrodu”
    Zamość 2013
    Koordynacja projektu i redakcja naukowa:
    Piotr Kondraciuk
    Opracowanie tekstów, noty katalogowe, rysunki haftów, wybór ilustracji
    Elżbieta Piskorz-Branekova

     

     

     

    l1

     

    Zadanie realizowany w ramach programu/priorytetu:
    Dziedzictwo kulturowe/Kultura ludowa

     

    OPIS WYDAWNICTWA

     

    „Tradycyjne stroje i zdobienia z okolic Biłgoraja i Tarnogrodu”

     

    Obszar, na którym noszono strój zwany biłgorajskim, a niekiedy także biłgorajsko – tarnogrodzkim, położony jest na Lubelszczyźnie. Nazwę biłgorajsko-tarnogrodzki wprowadziła po raz pierwszy do literatury przedmiotu Barbara Kaznowska1 na określenie tak naprawdę dwóch ubiorów, które łączył głównie obszar występowania. Pierwszy człon tego określenia dotyczy odzieży noszonej przez ludność wiejską we wsiach leżących wokół Biłgoraja i Tarnogrodu. Drugi – ubioru głównie mieszczek z tych miast2, jako że tamtejsi mężczyźni przestali używać tradycyjnej odzieży powszechnie już w drugiej połowie XIX wieku. Fundamentalny i wielki wpływ na różnorodność tych ubiorów miał fakt, że mieszkańcy miast, szczególnie Biłgoraja, trudnili się dochodowym rzemiosłem – sitarstwem. Byli więc, w porównaniu z mieszkańcami wsi bardzo zamożni, co miało wielki wpływ na używaną przez nich odzież.
    W niniejszym opracowaniu ograniczę się wyłącznie do omówienia ubioru noszonego przez ludność wiejską i będę używała konsekwentnie na jej określenie miana strój biłgorajski. W związku z tym założeniem w notkach katalogowych w sposób świadomy zostały pominięte gorsety i żupany zdobione galonami ze złotych nitek, czyli elementy reprezentatywne wyłącznie dla odzieży przywdziewanej w Biłgoraju i Tarnogrodzie.
    Ubiór regionu biłgorajskiego został „odkryty” przez badaczy dosyć późno. Pierwsza i jak dotychczas największa publikacja, poświęcona tylko jemu, została wydana w 1958 roku w ramach Atlasów Polskich Strojów Ludowych, a jej autorką jest Barbara Kaznowska. Przed nią pisali o nim krótko w 1954 Janusz Świeży i Janina Przeworska. Ponadto Janusz Świeży poświęcił mu sporo uwagi w ramach opisu sposobu przystrajania głów na Lubelszczyźnie. W publikacjach wydawanych później pisze się o nim jako o jednym ze strojów polskich lub lapidarnie się go omawia w przypadku opisu sztuki ludowej regionu biłgorajskiego. Nie zamieszczano też niestety przedstawiającej go ikonografii w wydawnictwach XIX- i XX – wiecznych. Najstarsza, którą udało mi się odnaleźć, została opublikowana w 1906 roku9, a następna dopiero w 1938…..
     1.Strój Biłgorajski wstęp(pdf),
    2.Stroje męskie(pdf 20,1 MB)
    3.Stroje kobiece(pdf 46,9 MB )
    4.Hafty biłgorajskie(pdf)
    5.Bibliografia(pdf)
    6.Słownik terminów ogólnych. Tkaniny, terminy tkackie, kroje strojów.(pdf)
    7.Rodzaje ściegów(pdf)
    8.Katalog elementów stroju(pdf)
    9.Hafty tradycyjne(pdf)

     

     

     

    stars

     

    —————————————————————–

    okladka_wpis

       

    Od Horodła do Horodła (1413-2013)
    Unia horodelska – dzieje i pamięć. Katalog wystawy.
    Wystawa Muzeum Zamojskiego w Zamościu i Muzeum Historii Polski.
    Zamość 2013
    Redakcja naukowa książki:
    Igor Kąkolewski, Piotr Kondraciuk, Michał Kopczyński
    Kuratorzy wystawy:
    Piotr Kondraciuk, Igor Kąkolewski

     

    l1

     
    Dofinansowano ze środków
    Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego i Miasta Zamość
    Honorowy patronat
    Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej   Bronisława Komorowskiego

     

    OPIS WYDAWNICTWA

     

    Od Horodła do Horodła (1413-2013)
    Unia horodelska – dzieje i pamięć

     

     

     

    Unia w Horodle – wystawa po 600 latach
    Rocznice ważnych wydarzeń historycznych są inspiracją do ich upamiętnienia w różny sposób. W roku 2013 przypomnieliśmy w Muzeum Zamojskim 600. rocznicę przyjęcia w Horodle nad Bugiem unii polsko-litewskiej – doniosłego aktu, ważnego dla obu narodów i państw, mającego swoje konsekwencje dla kolejnych pokoleń Polaków i Litwinów, jak również dla sąsiednich narodów. Wcześniejsze, dobre doświadczenia współpracy z Muzeum Historii Polski w Warszawie skłoniły nas do podjęcia realizacji kolejnego przedsięwzięcia wystawienniczego „Od Horodła do Horodła. Unia horodelska: dzieje i pamięć (1413?2013)”.
    Warto przypomnieć przygotowaną wspólnie w 2012 roku na Zamku Królewskim w Warszawie wystawę „Pod wspólnym niebem. Rzeczpospolita wielu narodów, wyznań, kultur (XVII-XVIII w.)”, która wzbudziła wielkie zainteresowanie zwiedzających. Obie wystawy objął honorowym patronatem Prezydent Rzeczpospolitej Pan Bronisław Komorowski.
    W salach Muzeum Zamojskiego udało nam się zaprezentować bezcenne eksponaty i pamiątki związane z unią horodelską, jak również ukazujące tradycję tego wydarzenia kultywowaną przez kolejne pokolenia, szczególnie w okresie zaborów. Chciałbym serdecznie podziękować Dyrektorom instytucji z Polski i Ukrainy, które udostępniły swoje unikalne częstokroć zbiory; od oryginalnych dokumentów pergaminowych, druków, ikonografii po różnego rodzaju pamiątki z okresu XIX i XX wieku świadczące o trwałej pamięci o unii horodelskie w świadomości potomnych. Słowa podziękowania kieruję do dyrektora Muzeum Historii Polski Roberta Kostro i grona pracowników z prof. Igorem Kąkolewskim na czele oraz dra Piotra Kondraciuka i pracowników naszego Muzeum, bowiem bez ich zaangażowania i pracy trudno byłoby zrealizować to przedsięwzięcie. Realizacja wystawy była możliwa dzięki wsparciu finansowemu ze strony Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu Dziedzictwo Kulturowe ? Wspieranie działań muzealnych oraz Prezydenta Miasta Zamość, za co składam serdeczne podziękowania. Do szerokiej promocji 600. rocznicy unii horodelskiej w istotny sposób przyczyniła się prezentacja plenerowej wersji ekspozycji w Zamościu, Horodle, Warszawie i Hrubieszowie, z którą zapoznało się wielu mieszkańców tych miast i turystów. Należy podkreślić, że obok upamiętnienia rocznicy unii w postaci wystawy, w Zamościu odbyła się międzynarodowa konferencja naukowa: „Unia w Horodle na tle stosunków polsko-litewskich od Krewa…..”
    czytaj więcej:
    Od Horodła do Horodła – Katalog wystawy(pdf)

     

     

    stars

    —————————————————————–

    ARCHEOLOGIA DOLINY
    POLSKO-UKRAIŃSKIEJ RZEKI
    WARĘŻANKA
    Zamość 2011
    Redakcja
    Jerzy Kuśnierz, Taras Mylian, Ołeh Osaulczuk, Andrzej Urbański
    Koordynator projektu:
    Andrzej Urbański
     
     

    l1

     

    Zrealizowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu:
    „Dziedzictwo kulturowe”  Priorytet 5 Ochrona zabytków archeologicznych
    Partnerzy projektu
    Ratownicza Służba Archeologiczna – Państwowy Oddział Regionalny Instytutu Archeologii Narodowej Akademii Nauk Ukrainy  –  Lwów

     

     

    OPIS WYDAWNICTWA

     

     

    ARCHEOLOGIA DOLINY
    POLSKO-UKRAIŃSKIEJ RZEKI
    WARĘŻANKA

     

    Oddajemy do rąk Państwa kolejną publikację będącą efektem wieloletniej i wszechstronnej współpracy muzealników z Zamościa z partnerami ukraińskimi reprezentującymi różne instytucje. Wspólnie z pracownikami muzeów, służb konserwatorskich i uczelni wyższych z Łucka, Lwowa, Tarnopola, Kamieńca Podolskiego i Włodzimierza Wołyńskiego udało się zrealizować wiele wspólnych przedsięwzięć –  wystaw, konferencji naukowych, publikacji i projektów badawczych. Dotychczasowe dobre doświadczenia skłoniły nas do podjęcia kolejnego, wspólnego projektu z dziedziny archeologii „Archeologia doliny polsko-ukraińskiej rzeki Warężanka”. Idea tego zadania pojawiła się podczas obrad międzynarodowej konferencji naukowej w Kamieńcu Podolskim, poświęconej pamięci znakomitego ukraińskiego archeologa Iona Winokura jesienią 2010 roku, a jego pomysłodawcami byli niżej podpisani. Od lat naukowcy zajmujący się badaniami pradziejów obszarów położonych w bezpośrednim sąsiedztwie granicy państwowej zwracali uwagę na niedostateczny stan ich rozpoznania. W tej sytuacji postanowiono przeprowadzić badania archeologiczne po obu stronach granicy, w obrębie doliny rzeki. W trakcie archeologicznych badań powierzchniowych zamierzano odkryć nowe stanowiska archeologiczne oraz potwierdzić istnienie wcześniej zarejestrowanych.
    Górne dorzecze rzeki Bug w przeciągu stuleci było i pozostaje do dzisiaj jednym z najbardziej cennych pod względem archeologicznym terytoriów. Intensywnie zasiedlano je na przestrzeni dziejów. Należy zgodzić się z T. Wasilewskim, że ziemie te nigdy nie były granicą etniczną czy kulturową, a raczej rdzeniem, wokół którego jednoczyły się różne etnosy . Terytorium to stanowiło rodzaj pomostu między Wschodem i Zachodem.
    Szczególnej wagi w tych warunkach nabiera problem poznania przeszłości na przykładzie niewielkich terytoriów stanowiących całość określoną pewnymi czynnikami naturalnymi. Jednym z takich przykładów jest dorzecze rzeki Warężanka – lewego dopływu Bugu. Długość koryta Warężanki wynosi 37 km, z których pierwsze 17 km o bardzo rozgałęzionym systemie małych dopływów znajduje się na obszarze Polski, a pozostałe 20 km na terytorium Ukrainy. Dolina rzeki Warężanki jest dobitnym przykładem zmienności historycznej tego terenu…..
     
    czytaj więcej:
    Archeologia doliny polsko-ukraińskiej rzeki Warężanka
    cz.1 cz.2 cz.3 cz.4

     

     

    stars

    —————————————————————–

    Tradycyjny haft ludowy w stroju hrubieszowsko – tomaszowskim
    Zamość 2011
    Autor:
    Elżbieta Piskorz – Branekova
    Koordynator projektu:
    dr Piotr Kondraciuk

     

    l1 

    Zrealizowano przy udziale środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego
    w ramach programu operacyjnego Dziedzictwo kulturowe,
    Priorytet 5. Ochrona dziedzictwa kultury ludowej.
    Projekt pt. „Tradycyjny haft ludowy w stroju tomaszowsko – hrubieszowskim”
    Partnerzy projektu
    Muzeum im. ks. Stanisława Staszica w Hrubieszowie
    Muzeum Regionalne im. Janusza Petera w Tomaszowie Lubelskim

    OPIS WYDAWNICTWA

     

    Tradycyjne stroje i hafty

    hrubieszowsko – tomaszowskie

    (w zbiorach Muzeum im. ks. Stanisława Staszica w Hrubieszowie,
    Muzeum Regionalnego im. Janusza Petera w Tomaszowie Lubelskim
    i Muzeum Zamojskiego w Zamościu)
    Strój, który po głębokim namyśle pozwoliłam sobie określać umownym mianem hrubieszowsko-tomaszowskiego, w granicach II Rzeczpospolitej, czyli
    przed rokiem 1939, noszono na południowowschodnich obszarach woj. lubelskiego, południowozachodnich wołyńskiego oraz północnowschodnich lwowskiego, czyli w polsko-ruskiej strefie kulturowej . Występował on na terenach ciągnących się szerokim pasem pomiędzy Hrubieszowem i Tomaszowem Lubelskim, na południowy wschód sięgając poza Rawę Ruską i Sokal, obejmując swym zasięgiem oba brzegi rzeki Bug. Geograficznie ziemie te leżą na Roztoczu Środkowym i Wyżynie Zachodniowołyńskiej (Wołyńskiej wysoczynie).W literaturze przedmiotu ubiór ten nazywa się różnie. Najczęściej występujące określenie to strój hrubieszowski lub tomaszowski , jednak po analizie tekstu pojawia się refleksja, że posiadają one wiele cech wspólnych lub praktycznie się nie różnią . Badacze z Ukrainy wywodzą jego nazwę od miasta Sokal i uważają za typowy dla Sokalszczyny (region etnograficzny w okolicach Lwowa) i zaliczają do grupy strojów wołyńskich .

     czytaj więcej:

    Bibliografia(pdf)
    Tradycyjne stroje i hafty hrubieszowsko – tomaszowskie(pdf)
    Słownik terminów ogólnych(pdf)
    Rodzaje ściegów(pdf)
    Katalog elementów stroju (pdf) – cz.1cz.2, cz.3

     

    stars

    —————————————————————–

     

    „POD NIEBEM PÓŁNOCY”

    Z dziejów polsko-włoskich związków artystycznych

    Zamość 2010
    Autor:
    dr Piotr Kondraciuk

    l1

    OPIS WYDAWNICTWA

    „POD NIEBEM PÓŁNOCY’

    Z dziejów polsko-włoskich związków artystycznych

    Pod takim tytułem odbyła się w Zamościu w dniu 23 czerwca 2010 r. konferencja naukowa, poświęcona wzajemnym związkom sztuki włoskiej i polskiej. Zamość – najbardziej włoskie z polskich miast, zwane Padwa północy i perła renesansu jest miejscem, gdzie związki te są do dziś widoczne. Wystarczy wspomnieć założenie urbanistyczne miasta idealnego, kościół katedralny z zachowanymi detalami wnętrza oraz kamienice podcieniowe w rynku.
    Kontakty Zamościa z kultura włoska datują się od początków powstania miasta. Jan Zamoyski, późniejszy kanclerz i hetman wielki koronny, zetknął się z kultura włoska podczas studiów na Uniwersytecie w Padwie, gdzie zdobył gruntowne wykształcenie i wysoka kulturę artystyczna. Zapewne w Padwie lub Wenecji zrodziła się koncepcja budowy miasta – twierdzy, przyszłej stolicy dóbr rodowych. Realizacje tego wielkiego przedsięwzięcia powierzył Zamoyski włoskiemu architektowi, Bernardowi Morando, pracującemu wcześniej przy budowie zamku królewskiego w Warszawie. Ten mało dotychczas znany architekt otrzymał od polskiego magnata wyjątkową szanse, której pozazdrościć mu mogło wielu wybitnych włoskich urbanistów. W „dalekim kraju” stworzył miasto budzące zachwyt…
    czytaj więcej:
    „POD NIEBEM PÓŁNOCY”
    Z dziejów polsko-włoskich związków artystycznych
    stars

    —————————————————————–

    Sztuka włoska- Katalog wystawy
    Zamość 2010
    Autor:
    dr Piotr Kondraciuk
    Nakład wyczerpany

    l1

    OPIS WYDAWNICTWA

    Sztuka włoska- Katalog wystawy

    Wystawy sztuki włoskiej w Muzeum Zamojskim w Zamościu organizowane są od 2008 r. Inspiracją do organizowania tego typu prezentacji był Festiwal Kultury Włoskiej „Arte, kultura, musica e…”, zorganizowany w tym roku w Zamościu, do którego włączyły się zamojskie instytucje kultury, stowarzyszenia i szkoły. Zorganizowana w r. 2008 wystawa p.t. „Sztuka włoska w polskim mieście włoskiego renesansu” prezentowała oryginalne malarstwo i grafikę włoską ze zbiorów muzeów polskich..
    W roku bieżącym miały miejsce kolejne prezentacje sztuki włoskiej. W ramach projektu Zamość Letni Salon Sztuki Lubelszczyzny Muzeum Zamojskie zaprezentowało dwie wystawy.Wystawa „Miasta i twierdze włoskie w grafice XVI – XVIII wieku” przygotowana została w oparciu o reprodukcje graficzne znajdujące się w dziełach: Hartmanna Schedela, Liber chronicorum, wydanym w Norymberdze w 1491 r.; Sebastiana Munstera, Cosmographiae, wydanym w Bazylei w 1550 r.; G. Brauna i F. Hogenberga, Civitatis Orbis Terrarum?, z kolejnych tomów wydanych w Kolonii w latach 1572-1589; Henri de Beauvau, Relation journalier du voyage du Lewant, wydanym w Nancy w 1615 r.; oraz Giambatisty Albruzzi, Storia moderna di tutti i popoli del mondo, wydanym w Wenecji w 1761 r. Zaprezentowano także fotokopie dzieł graficznych Georga i Albrechta Seutterów z lat 1730-56, Della Cateny, Matthaeusa Merona i J.P. Le Bas’a.
    Druga wystawa z cyklu prezentacji sztuki włoskiej zatytułowana „Sztuka włoska ze zbiorów muzealnych i prywatnych w regionie”, zgromadziła wybrane dzieła sztuki włoskiej, znajdujące się w zbiorach muzeów kościelnych i samorządowych regionu lubelskiego (m.in. Muzeum Lubelskie, Muzeum Kresów w Lubaczowie, Muzeum Zamojskie, Muzeum Regionalne w Krasnymstawie, Muzeum 200-lecia Diecezji Lubelskiej, Muzeum Sakralne Kolegiaty Zamojskiej),…
    czytaj więcej:
    Katalog włoski cz.1(pdf 3,6MB)
    Katalog włoski cz.2(pdf 6,9MB)
    Katalog włoski cz.3(pdf 5,7MB)
    Katalog włoski cz.4(pdf 5,1MB)
    Katalog włoski cz.5(pdf 3,5MB)
     
    stars

    —————————————————————–

    Tradycyjny haft ludowy w stroju zamojskim
    Lublin – Zamość 2009
    Autor:
    Elżbieta Piskorz – Branekova
    Koordynator projektu:
    dr Piotr Kondraciuk

    l1

    OPIS WYDAWNICTWA

    Tradycyjny haft ludowy w stroju zamojskim

    Haft, który w naszych czasach pełni przede wszystkim funkcje zdobnicze, wykształcił się w ra­mach kolejnych etapów ewolucji z konstrukcyjnego (tworzącego szew) łączenia dwóch części tkaniny lub skóry. Początkowo miał on wyłącznie układ pasowy i w przypadku tkanin związany był ściśle ze strukturą materiału, wykonywano go najczęściej nićmi lnianymi w kolorze natu­ralnym, czyli w różnych odcieniach szarości. Z czasem jego ściegi przestały wyłącznie łączyć płaty odzieży, a zaczęły pełnić także, lub jedynie funkcje ozdobne. Generalnie wszystkie występujące w polskiej kulturze ludowej hafty dzielimy na dwa zasadnicze zespoły: liczone i swobodnie nakładane na tkaninę.(…)
    Strój, który nazywamy dziś zamojskim przez wiele lat nie wzbudzał specjalnego zainteresowania. Miał jednak to szczęście, że zachowała się, co prawda skromna i nie­zbyt rozbudowana, mająca raczej charakter przyczyn­kowy, dotycząca go literatura oraz bardziej reprezen­tatywna, prezentująca go ikonografia. Pierwsze pisem­ne informacje, mówiące o strojach z okolic Zamościa zawarte zostały w wydanej w 1856 roku pracy Józefa Gluzińskiego’. Zebrane przez niego materiały były także podstawą do opisu tego ubioru sporządzo­nego przez Oskara Kolberga, zawartego w tomie Lubelskie.(…)
    czytaj więcej:
    tytuł(pdf)
    haft zamojski (pdf-1,2MB)
    strój zamojski(pdf-6,2MB)
    tablice haftów(pdf-4,5MB)
    katalog(pdf6,6MB)
     
    stars

    —————————————————————–

    rz1Sztuka sakralna.
    Rzeźba
    Zamość 2007
    Opracowanie naukowe:
    dr Piotr Kondraciuk

    l1

    OPIS WYDAWNICTWA

    Rzeźba sakralna w zbiorach Muzeum Zamojskiego

    Utworzone 1926 r. z inicjatywy lokalnych działaczy społecznych Muzeum w Zamościu posiada bogate zbiory sztuki sakralnej. Należą one do najstarszych kolekcji, tworzonych wraz z powstaniem w Zamościu instytucji muzealnej . Pozyskiwane były głównie dzięki darom osób zainteresowanych rozwojem tej regionalnej placówki badawczej oraz poprzez badania terenowe pracowników Muzeum, prowadzone w różnych okresach jego funkcjonowania. Wśród tych zbiorów odrębną pozycję zajmuje rzeźba sakralna, znajdująca się w dwóch działach Muzeum: rzeźby artystycznej i etnografii(…)
    czytaj więcej:
    część 1 (pdf- 6,52MB),
    część 2 (pdf-7,82MB),
    część 3 (pdf- 7,54MB)
     
     

    Strony: 1 2