Pierwszy „cytat” z Matejki - Adam Poniński ze Szczęsnym Potockim Centralny fragment obrazu z dodaną lożą  Drugi „cytat” z Matejki - Franciszek Salezy Potocki, Michał Fryderyk Czartoryski i brat króla Michał Jerzy Poniatowski

Muzeum Zamojskie zaprasza na prezentację obrazu
„Rejtan wg Matejki” - Georga Fischhofa.
Obraz można oglądać codziennie oprócz poniedziałków i dni poświątecznych w godz. od 900 do 1600.

  •    Odsłonięcie popiersia Stanisława Staszica w Zamościu.   

    ODSŁONIĘCIE POPIERSIA STANISŁAWA STASZICA W ZAMOŚCIU NA TERENIE PARKU MIEJSKIEGO.

    Zamość 27 września 2014r.

    Odsłonięcie popiersia Stanisława Staszica w Zamościu.Staszic trafił do domu Zamoyskich w 1781 r. jako nauczyciel synów X ordynata Andrzeja Zamoyskiego (1717-1792). Był nie tylko nauczycielem i wychowawcą młodych Zamoyskich, z czasem został zaufanym współpracownikiem i doradcą, w szerokim zakresie uczestnicząc w życiu rodziny Zamoyskich. W Zamościu znalazł się albo w końcu 1781 albo na początku 1782r. Zapewne dzięki poparciu Zamoyskiego na Akademii Zamojskiej uzyskał doktorat z prawa rzymskiego i kanonicznego (1782) oraz objął katedrę języka francuskiego (1783). Z kolei w latach 1788-1791 z prezenty Zamoyskiego był proboszczem w Turobinie i Czernięcinie. Razem z Zamoyskimi odbył prawie dwuletnią podróż do Austrii i Włoch (1790-1791). Po śmierci Andrzeja Zamoyskiego (i po upływie 10-letniego kontraktu nauczycielskiego) pozostawał związany z jego rodziną do lutego 1797 r., tj. do śmierci Konstancji Zamoyskiej, wdowy po Andrzeju. W latach następnych był związany z domem ich córki Anny z Zamoyskich Sapieżyny. W epoce Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego na niwie rządowej i obywatelskiej utrzymywał dobre relacje z XII ordynatem Stanisławem Kostką Zamoyskim, młodszym ze swoich wychowanków. Pod wpływem Andrzeja Zamoyskiego napisał Uwagi nad życiem Jana Zamoyskiego (1787) oraz Przestrogi dla Polski (1790), jedne z najgłośniejszych tytułów polskiej publicystyki politycznej epoki upadku Rzeczypospolitej. Ponadto w okresie zamojskim przetłumaczył Epoki natury G.L. Buffona (1786) oraz Numę Pompiliusza J.P.C. Floriana (1788) i Pochwałę Marka Aureliusza A.L. Thomasa (1789).
    W 1808 r. Staszic opracował Pochwałę Andrzeja Zamoyskiego, którą czytał na publicznym posiedzeniu Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Warszawie (10 listopada t.r.). Przedstawił w niej swojego dawnego pracodawcę jako wzór cnót obywatelskich: przypomniał jego postawę jako marszałka trybunału lubelskiego, kanclerza wielkiego koronnego, członka Komisji Edukacji Narodowej, pioniera oczynszowania chłopów. Najwięcej uwagi poświęcił jego pracy nad zbiorem praw sądowych, konkludując, że choć prawdy głoszone przez Zamoyskiego odrzucono, to jednak „posiane w narodzie krzewiły się i rosły, by zakwitnąć” w dniu 3 maja 1791 r. (Druk pochwały w IV tomie Dzieł Stanisława Staszica, Warszawa 1816).
    Pobyt w Pobyt w domy Zamoyskich miał decydujący wpływ na ostateczne ukształtowanie poglądów i postawy patriotycznej i obywatelskiej Staszica oraz umożliwił mu w latach późniejszych odegranie znaczącej roli w życiu zbiorowym Polaków w epoce porozbiorowej.