Pierwszy „cytat” z Matejki - Adam Poniński ze Szczęsnym Potockim Centralny fragment obrazu z dodaną lożą  Drugi „cytat” z Matejki - Franciszek Salezy Potocki, Michał Fryderyk Czartoryski i brat króla Michał Jerzy Poniatowski

Muzeum Zamojskie zaprasza na prezentację obrazu
„Rejtan wg Matejki” - Georga Fischhofa.
Obraz można oglądać w dniach:
wtorek - niedziela w godz. od 900 do 1600.

  •    „Tradycyjne stroje i zdobienia z okolic Biłgoraja i Tarnogrodu”   

    okladka_foto

    tradycyjny_stroj_bilgorajski_okladkaTradycyjne stroje i zdobienia z okolic Biłgoraja i Tarnogrodu”
    Zamość 2013
    Koordynacja projektu i redakcja naukowa
    Piotr Kondraciuk
    Opracowanie tekstów, noty katalogowe, rysunki haftów, wybór ilustracji
    Elżbieta Piskorz-Branekova

     

     

     

    l1

     

    Zadanie realizowany w ramach programu/priorytetu:
    Dziedzictwo kulturowe/Kultura ludowa

     

    OPIS WYDAWNICTWA

     

    „Tradycyjne stroje i zdobienia z okolic Biłgoraja i Tarnogrodu”

     

    Obszar, na którym noszono strój zwany biłgorajskim, a niekiedy także biłgorajsko – tarnogrodzkim, położony jest na Lubelszczyźnie. Nazwę biłgorajsko-tarnogrodzki wprowadziła po raz pierwszy do literatury przedmiotu Barbara Kaznowska1 na określenie tak naprawdę dwóch ubiorów, które łączył głównie obszar występowania. Pierwszy człon tego określenia dotyczy odzieży noszonej przez ludność wiejską we wsiach leżących wokół Biłgoraja i Tarnogrodu. Drugi – ubioru głównie mieszczek z tych miast2, jako że tamtejsi mężczyźni przestali używać tradycyjnej odzieży powszechnie już w drugiej połowie XIX wieku. Fundamentalny i wielki wpływ na różnorodność tych ubiorów miał fakt, że mieszkańcy miast, szczególnie Biłgoraja, trudnili się dochodowym rzemiosłem – sitarstwem. Byli więc, w porównaniu z mieszkańcami wsi bardzo zamożni, co miało wielki wpływ na używaną przez nich odzież.
    W niniejszym opracowaniu ograniczę się wyłącznie do omówienia ubioru noszonego przez ludność wiejską i będę używała konsekwentnie na jej określenie miana strój biłgorajski. W związku z tym założeniem w notkach katalogowych w sposób świadomy zostały pominięte gorsety i żupany zdobione galonami ze złotych nitek, czyli elementy reprezentatywne wyłącznie dla odzieży przywdziewanej w Biłgoraju i Tarnogrodzie.
    Ubiór regionu biłgorajskiego został „odkryty” przez badaczy dosyć późno. Pierwsza i jak dotychczas największa publikacja, poświęcona tylko jemu, została wydana w 1958 roku w ramach Atlasów Polskich Strojów Ludowych, a jej autorką jest Barbara Kaznowska. Przed nią pisali o nim krótko w 1954 Janusz Świeży i Janina Przeworska. Ponadto Janusz Świeży poświęcił mu sporo uwagi w ramach opisu sposobu przystrajania głów na Lubelszczyźnie. W publikacjach wydawanych później pisze się o nim jako o jednym ze strojów polskich lub lapidarnie się go omawia w przypadku opisu sztuki ludowej regionu biłgorajskiego. Nie zamieszczano też niestety przedstawiającej go ikonografii w wydawnictwach XIX- i XX – wiecznych. Najstarsza, którą udało mi się odnaleźć, została opublikowana w 1906 roku9, a następna dopiero w 1938…..
    1.Strój Biłgorajski wstęp(pdf),
    2.Stroje męskie(pdf 20,1 MB)
    3.Stroje kobiece(pdf 46,9 MB )
    4.Hafty biłgorajskie(pdf)
    5.Bibliografia(pdf)
    6.Słownik terminów ogólnych. Tkaniny, terminy tkackie, kroje strojów.(pdf)
    7.Rodzaje ściegów(pdf)
    8.Katalog elementów stroju(pdf)
    9.Hafty tradycyjne(pdf)