Pierwszy „cytat” z Matejki - Adam Poniński ze Szczęsnym Potockim Centralny fragment obrazu z dodaną lożą  Drugi „cytat” z Matejki - Franciszek Salezy Potocki, Michał Fryderyk Czartoryski i brat króla Michał Jerzy Poniatowski

Muzeum Zamojskie zaprasza na prezentację obrazu
„Rejtan wg Matejki” - Georga Fischhofa.
Obraz można oglądać w dniach:
wtorek - niedziela w godz. od 900 do 1700

  •    ARCHEOLOGIA DOLINY POLSKO-UKRAIŃSKIEJ RZEKI WARĘŻANKA   

    ARCHEOLOGIA DOLINY
    POLSKO-UKRAIŃSKIEJ RZEKI
    WARĘŻANKA
    Zamość 2011
    Redakcja
    Jerzy Kuśnierz, Taras Mylian, Ołeh Osaulczuk, Andrzej Urbański
    Koordynator projektu:
    Andrzej Urbański
     
     

    l1

     

    Zrealizowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu:
    „Dziedzictwo kulturowe” Priorytet 5 Ochrona zabytków archeologicznych
    Partnerzy projektu
    Ratownicza Służba Archeologiczna – Państwowy Oddział Regionalny Instytutu Archeologii Narodowej Akademii Nauk Ukrainy – Lwów

     

     

    OPIS WYDAWNICTWA

     

     

    ARCHEOLOGIA DOLINY
    POLSKO-UKRAIŃSKIEJ RZEKI
    WARĘŻANKA

     

    Oddajemy do rąk Państwa kolejną publikację będącą efektem wieloletniej i wszechstronnej współpracy muzealników z Zamościa z partnerami ukraińskimi reprezentującymi różne instytucje. Wspólnie z pracownikami muzeów, służb konserwatorskich i uczelni wyższych z Łucka, Lwowa, Tarnopola, Kamieńca Podolskiego i Włodzimierza Wołyńskiego udało się zrealizować wiele wspólnych przedsięwzięć – wystaw, konferencji naukowych, publikacji i projektów badawczych. Dotychczasowe dobre doświadczenia skłoniły nas do podjęcia kolejnego, wspólnego projektu z dziedziny archeologii „Archeologia doliny polsko-ukraińskiej rzeki Warężanka”. Idea tego zadania pojawiła się podczas obrad międzynarodowej konferencji naukowej w Kamieńcu Podolskim, poświęconej pamięci znakomitego ukraińskiego archeologa Iona Winokura jesienią 2010 roku, a jego pomysłodawcami byli niżej podpisani. Od lat naukowcy zajmujący się badaniami pradziejów obszarów położonych w bezpośrednim sąsiedztwie granicy państwowej zwracali uwagę na niedostateczny stan ich rozpoznania. W tej sytuacji postanowiono przeprowadzić badania archeologiczne po obu stronach granicy, w obrębie doliny rzeki. W trakcie archeologicznych badań powierzchniowych zamierzano odkryć nowe stanowiska archeologiczne oraz potwierdzić istnienie wcześniej zarejestrowanych.
    Projekt złożony przez Muzeum Zamojskie zyskał akceptację Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego Rzeczpospolitej Polskiej oraz Narodowego Instytutu Dziedzictwa w Warszawie i wiosną 2011 roku przystąpiliśmy do jego realizacji. W pracach terenowych zaangażowani byli archeolodzy z muzeów w Zamościu, Biłgoraju, Tarnowie, Tomaszowie Lubelskim oraz z Naukowo – Badawczego Centrum – Archeologiczna Służba Ratownicza – Narodowej Akademii Nauk Ukrainy we Lwowie. Poprzedziły je kwerendy naukowe w archiwach, muzeach i instytucjach zajmujących się ochroną zabytków.
    Górne dorzecze rzeki Bug w przeciągu stuleci było i pozostaje do dzisiaj jednym z najbardziej cennych pod względem archeologicznym terytoriów. Intensywnie zasiedlano je na przestrzeni dziejów. Należy zgodzić się z T. Wasilewskim, że ziemie te nigdy nie były granicą etniczną czy kulturową, a raczej rdzeniem, wokół którego jednoczyły się różne etnosy . Terytorium to stanowiło rodzaj pomostu między Wschodem i Zachodem
    Szczególnej wagi w tych warunkach nabiera problem poznania przeszłości na przykładzie niewielkich terytoriów stanowiących całość określoną pewnymi czynnikami naturalnymi. Jednym z takich przykładów jest dorzecze rzeki Warężanka – lewego dopływu Bugu. Długość koryta Warężanki wynosi 37 km, z których pierwsze 17 km o bardzo rozgałęzionym systemie małych dopływów znajduje się na obszarze Polski, a pozostałe 20 km na terytorium Ukrainy. Dolina rzeki Warężanki jest dobitnym przykładem zmienności historycznej tego terenu.
    Mimo niewielkiego obszaru region ten zawsze znajdował się w epicentrum dziejów społecznych i politycznych. Procesy osadnicze na tej ziemi trwały od czasów najdawniejszych. Osiedlali się tu przedstawiciele najstarszych kultur archeologicznych Europy Centralnej. Doskonale ilustrują to kurhany Grzędy Sokalskiej, z których najstarsze pochodzą z epoki neolitu.
    Proces osadnictwa nie zatrzymał się i w czasach późniejszych. Istnieje ogromna ilość stanowisk z epoki brązu i żelaza – są to zarówno pozostałości osiedli jak i cmentarzysk, w tym również kurhanów.
    Początek nowej ery zaznacza się osadnictwem plemion pozostających w orbicie wpływów Imperium Rzymskiego. Opisywane terytoria ściśle powiązane są z faktem przejścia gockich plemion z Północnej i Centralnej Europy w kierunku Morza Czarnego.

     

    czytaj więcej:
     
    Archeologia doliny polsko-ukraińskiej rzeki Warężanka(pdf)
    cz.1 cz.2 cz.3 cz.4

     

    stars