Adam Zamoyski urodził się w Nowym Jorku,
a młodość spędził w Londynie.

Jest absolwentem Uniwersytetu w Oksfordzie, gdzie studiował historię, filologię francuską i rosyjską.

Unikając jakichkolwiek więzi z uczelniami czy instytucjami, zajmuje się pisaniem książek i artykułów, głównie na tematy związane z Polską. Często też wypowiada się na łamach prasy brytyjskiej i w BBC.

Czołowe pozycje to biografie Chopina, Paderewskiego
i króla Stanisława Augusta, historia polskiego lotnictwa w drugiej wojnie światowej, epokowa historia polski The Polish Way, która nie schodziła z półek księgarskich przez przeszło dwadzieścia lat i była wznawiana ponad dziesięć razy, oraz trzy najlepiej znane jego książki : Holy Madness, Romantics, Patriots and Revolutionaries 1776-1871, 1812. Napoleon’s Fatal March on Moscow, która w Polsce ukazała się pod tytułem 1812. Wojna z Rosją oraz Rites of Peace. The Fall of Napoleon and the Congress of Vienna.

Jego książki – które cieszą się zarówno dobra opinią w sferach akademickich, jak
i popularnością wśród czytelników, ukazując się regularnie na listach bestsellerów
- w dużej mierze przyczyniły się do rozpowszechnienia wiedzy o Polsce i całym regionie nie tylko w świetle anglosaskim, lecz w wielu krajach, do których dotarły w tłumaczeniu.

Adam Zamoyski został wybrany na członka londyńskiego Stowarzyszenia Miłośników Starożytności (Society of Antiquaries), Królewskiego Towarzystwa Sztuki i Nauki (Royal Society of Arts) i Królewskiego Towarzystwa Literackiego (Royal Society
of Literature).

(fragment)

Józef Piłsudski, urodzony w roku 1867, pochodził z drobnej szlachty i został wychowany w duchu polskiego patriotyzmu. Jako młody człowiek opowiedział się za socjalizmem, w którym widział jedyną siłę mogącą rzucić wyzwanie carskiej władzy i poprzeć sprawę niepodległości Polski. Historie z wczesnych lat jego życia przypominają sensacyjną powieść: między pobytami w niemieckich i rosyjskich więzieniach był publicystą, wydawcą podziemnych gazet, agitatorem politycznym, organizatorem napadów na banki, terrorystą i przywódcą miejskiej partyzantki.

W 1904 roku Piłsudski zrezygnował z politycznej agitacji na rzecz organizacji paramilitarnej. Podzielił swoich zwolenników na komórki bojowe, zdolne do walki z drobnymi oddziałami wojsk rosyjskich lub policją. Kilka lat później, przewidując wybuch wojny, założył na terenie zaboru austriackiego rzekomo sportowe stowarzyszenia, które rychło rozrosły się i stały zalążkiem armii. W przededniu wybuchu Wielkiej Wojny Austro-Węgry oficjalnie uznały istnienie Legionów Polskich, nadając im status nieregularnych oddziałów pomocniczych, walczących pod własną flagą. Już w sierpniu 1914 roku Piłsudski wkroczył do Kongresówki na czele niewielkiego oddziału, zaznaczając, że rozpoczyna walkę o niepodległość Polski.

W ciągu następnych dwóch lat toczył u boku Austriaków boje z Rosjanami, podkreślając stale, że walczy o Polskę, a nie o sprawę mocarstw centralnych. W roku 1916 Niemcy i Austro-Węgry próbowały pozyskać Polaków, tworząc z części okupowanych przez siebie ziem Królestwo Polskie, i dając do zrozumienia, że po wojnie rozszerzą jego obszar i przyznają mu pełną niepodległość lub przynajmniej autonomię. Nakłonili Austriaków do przekształcenia Legionów (liczących już wtedy około dwudziestu tysięcy żołnierzy) w nową polską podporządkowaną niemieckiemu dowództwu armię, którą nazwali Polnische Wehrmacht. Piłsudski, który szukał sposobności do porzucenia austro-niemieckiego obozu, chcąc mieć wolną rękę po zakończeniu wojny, odmówił złożenia przysięgi braterstwa z armią niemiecką i został internowany na terenie twierdzy magdeburskiej. Jego Legiony rozwiązano; tylko garstka żołnierzy wstąpiła do Polnische Wehrmacht, pozostali byli internowani lub zaczęli się ukrywać.

Nie trwało to długo. Po wybuchu rewolucji w Niemczech Piłsudski został uwolniony i przyjechał do Warszawy 11 listopada 1918 roku, w dniu podpisania zawieszenia broni na zachodnim froncie. Podczas gdy byli legioniści ujawniali się i rozbrajali oszołomionych Niemców, on ogłosił odrodzenie Rzeczypospolitej Polskiej i stanął na jej czele.

Miał wówczas pięćdziesiąt jeden lat. Ten mocno zbudowany, szorstki mężczyzna o silnej osobowości nieodmiennie nosił zwykłą kurtkę strzelecką. Blada twarz, wysokie, szerokie czoło, obwisłe wąsy i wyraziste oczy nadawały mu nieco teatralny wygląd. “Nie wdawał się w żadne uprzejmości, przyjęte w cywilizowanym świecie, ale miał wszystkie cechy posępnego geniusza” – napisał pewien brytyjski dyplomata po pierwszym spotkaniu z polskim mężem stanu.(…)

Rosja grzęzła we własnych problemach,

Polacy przejęli inicjatywę. Choć należałoby

Raczej powiedzieć, że uczynił to jeden z nich.

Józef Piłsudski